صفر

رود،
از من می‌گذرد
عطر،
از لباس من می‌پرد
زمان،
از عمر من جاری می‌شود
و آدم‌ها،
از من می‌روند؛

مبدأ عالم‌ام
صفر مختصات‌ام .

حق با که بود؟

آنچه بر سر ما آمد
حق نبود،
یا حتا آنچه کمرمان را شکست،
حق ما
آن خط عمر ِطولانی‌ای بود
که بر کف دست و در درون مشتی پنهان داشتیم
و دست که به دست می‌چسباندیم
لبخندی بود به درازای یک عمر .

رود به دریا می‌ریزد، دریا در خود

صدف،
صدای دریا در خود دارد
من صدای تو
سر به سینه‌ام بگذار
تا صدای‌ات را تکرار کنم
و آنقدر لالایی بخوانم
که ساعت‌ها هم خواب‌شان ببرد .

در میان سکوت و چای عصرگاهی

پرنده‌ای به آشیانه بازگشت،

دستانت

به شانه‌هایم .

بی‌نام

به دست نیامده

از دست می‌روی

و این طبیعت توست

چون برف‌دانه .