a minimalist in mairyland park

صفر

امین فارسی — Fri, 20 Jan 2012 18:59:15 +0000

رود،
از من می‌گذرد
عطر،
از لباس من می‌پرد
زمان،
از عمر من جاری می‌شود
و آدم‌ها،
از من می‌روند؛

مبدأ عالم‌ام
صفر مختصات‌ام .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, روزانه

حق با که بود؟

امین فارسی — Mon, 09 Jan 2012 19:41:55 +0000

آنچه بر سر ما آمد
حق نبود،
یا حتا آنچه کمرمان را شکست،
حق ما
آن خط عمر ِطولانی‌ای بود
که بر کف دست و در درون مشتی پنهان داشتیم
و دست که به دست می‌چسباندیم
لبخندی بود به درازای یک عمر .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, روزانه, شعر

رود به دریا می‌ریزد، دریا در خود

امین فارسی — Tue, 29 Nov 2011 18:56:38 +0000

صدف،
صدای دریا در خود دارد
من صدای تو
سر به سینه‌ام بگذار
تا صدای‌ات را تکرار کنم
و آنقدر لالایی بخوانم
که ساعت‌ها هم خواب‌شان ببرد .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, شعر

در میان سکوت و چای عصرگاهی

امین فارسی — Mon, 14 Nov 2011 10:52:19 +0000

پرنده‌ای به آشیانه بازگشت،

دستانت

به شانه‌هایم .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, شعر

جشن تولدی در مایری‌لند پارک

امین فارسی — Thu, 10 Nov 2011 21:39:30 +0000

کوتاه می‌کنم، امروز – یازدهم نوامبر – چندمین میلاد ِ این وبلاگ‌ه، جایی که چیز خاصی به دست شما نمی‌دهد جز کمی احساس مشترک، گاهی.
این روزها با خودم تکرار می‌کنم که به نواختن سیلی، ترانه نمی‌سازند.
کم بنویسیم و از غم کم‌تر بگوییم، همین .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, روزانه

بی‌نام

امین فارسی — Tue, 08 Nov 2011 13:13:51 +0000

به دست نیامده

از دست می‌روی

و این طبیعت توست

چون برف‌دانه .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, روزانه, شعر

پاک‌کن، برف می‌کشد .

امین فارسی — Fri, 02 Sep 2011 19:32:53 +0000

سفیدی ِ کاغذ یعنی
در وصف حال ِ تو
کلامی نیست .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, شعر

کار عطر، پریدن است

امین فارسی — Thu, 04 Aug 2011 19:22:44 +0000

اشک،
در چشم حلقه نمی‌زند،
دار می‌زند .

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, روزانه

از چشم دیگران

امین فارسی — Fri, 22 Jul 2011 16:20:48 +0000

دست

به دست می‌رسانم،

یکی قنوت می‌بیند

و دیگری

پیاله‌ای به تمنای شراب

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, شعر

برای خاطر جمعه‌ها

امین فارسی — Sun, 17 Jul 2011 06:32:01 +0000

باید هشت شب باشد،
روز هم جمعه
زنی،
هر جمعه شب، ساعت هشت
به این کافه می‌آید
و روبروی سربازی می‌نشیند
که تاریخ و تقویم‌اش
زنی هستند که جمعه‌ها
هشت شب
سفید می‌پوشد و لبخند می‌زند

دسته‌بندی شده در: همه‌ی نوشته‌ها, شعر