تکامل

لب‌های ما،
امتداد قرن‌ها تکامل بوسه‌اند،
این خط را به گفتن ِ کلامی قطع مکن .


فصل نو

نامگذاری فعلی فصل‌های سال زیاد با واقعیت زندگی جور درنمی‌آد، می‌شه برای جایگزین اینطور یکسال رو تقسیم‌بندی کرد که:

فصل کار
فصل جنگ
فصل امتحان
فصل زایش
فصل تحریم
فصل بدبختی


صفر

رود،
از من می‌گذرد
عطر،
از لباس من می‌پرد
زمان،
از عمر من جاری می‌شود
و آدم‌ها،
از من می‌روند؛

مبدأ عالم‌ام
صفر مختصات‌ام .


حق با که بود؟

آنچه بر سر ما آمد
حق نبود،
یا حتا آنچه کمرمان را شکست،
حق ما
آن خط عمر ِطولانی‌ای بود
که بر کف دست و در درون مشتی پنهان داشتیم
و دست که به دست می‌چسباندیم
لبخندی بود به درازای یک عمر .


جشن تولدی در مایری‌لند پارک

کوتاه می‌کنم، امروز – یازدهم نوامبر – چندمین میلاد ِ این وبلاگ‌ه، جایی که چیز خاصی به دست شما نمی‌دهد جز کمی احساس مشترک، گاهی.
این روزها با خودم تکرار می‌کنم که به نواختن سیلی، ترانه نمی‌سازند.
کم بنویسیم و از غم کم‌تر بگوییم، همین .


بی‌نام

به دست نیامده

از دست می‌روی

و این طبیعت توست

چون برف‌دانه .


کار عطر، پریدن است

اشک،
در چشم حلقه نمی‌زند،
دار می‌زند .